Een werkgever bood eind november 2025 een vaststellingsovereenkomst aan, hoorde daarna weinig en ging ervan uit dat de werknemer akkoord was. Per 1 april 2026 stopte hij het loon. De kantonrechter in Rotterdam veegde dat in een uitspraak van 16 oktober van tafel, meldt Salaris Vanmorgen. De werknemer krijgt zijn loon vanaf 1 april terug, met 50 procent wettelijke verhoging. Hoe de werkgever het zwijgen als instemming kon zien, noemde de kantonrechter een raadsel. Het is een dure les die je met een paar eenvoudige gewoonten voorkomt.

Wat er gebeurde

Op 26 november 2025 kreeg de werknemer de vaststellingsovereenkomst. Hij zei dat hij juridisch advies ging inwinnen en bleef gewoon werken. Op 17 december schreef de werkgever dat hij, omdat er geen inhoudelijke reactie was gekomen, aannam dat de werknemer zich in de overeenkomst kon vinden. Zes dagen later liet de advocaat van de werknemer weten dat het aanbod nooit was aanvaard, en dat hij wel open stond voor een regeling. Intussen had de werkgever binnen het bedrijf al laten weten dat er een vervanger was.

Op 23 april 2026 schreef de advocaat van de werkgever dat het contract per 1 april rechtsgeldig was geëindigd. In dezelfde brief werd de werknemer gesommeerd zijn auto, laptop en telefoon in te leveren, en het loon was al gestopt. De werkgever voerde in de procedure nog aan dat de werknemer tegen een collega zou hebben gezegd dat hij wel wilde gaan voor zes maanden salaris. Ook dat telde niet.

Waarom de rechter de werknemer gelijk gaf

De kern staat in artikel 7:670b van het Burgerlijk Wetboek. Een overeenkomst waarmee je een arbeidscontract beëindigt, is alleen geldig als die schriftelijk is aangegaan. Er lag geen handtekening, dus er was geen beëindiging met wederzijds goedvinden. Stilzwijgen of een losse opmerking bij de koffieautomaat verandert daar niets aan.

De rechter keek daarna naar de brief van 23 april. Die mocht de werknemer opvatten als een opzegging, gezien de eerdere brieven, het stopgezette loon en de terugvordering van de spullen. Een werkgever mag alleen opzeggen met schriftelijke instemming van de werknemer, met toestemming van UWV of bij een dringende reden. Geen van drieën was er, dus de rechter vernietigde de opzegging. Ten overvloede merkte hij op dat het loon ook verschuldigd was als er helemaal geen opzegging zou zijn geweest. Het contract liep immers gewoon door.

Er speelde nog iets. Het aanbod gaf volgens de rechter niet waar de werknemer recht op had, want de contractuele opzegtermijn was genegeerd en de jaarlijkse bonussen waren niet meegenomen in de transitievergoeding. Ook daarom kon de werkgever niet volhouden dat de werknemer stilzwijgend had ingestemd met een redelijk voorstel.

Vier fouten die je zelf kunt voorkomen

  • Zwijgen als ja opvatten. Zonder handtekening is er geen overeenkomst. Stuur bij uitblijven van een reactie een herinnering met een datum, maar trek geen conclusies.
  • Te vroeg vervangen. Een opvolger aankondigen voordat de beëindiging rond is, maakt het verhaal van de werknemer sterker en jouw onderhandelingspositie zwakker.
  • Het loon stopzetten. Zolang het contract niet rechtsgeldig is geëindigd, betaal je door. Te laat betaald loon kost tot 50 procent extra, en hier matigde de rechter dat niet.
  • Een rekenfout in het aanbod. Een vaststellingsovereenkomst die de opzegtermijn of vaste looncomponenten vergeet, nodigt uit tot advies van een advocaat, en dus tot vertraging.

Komt de handtekening er wel, dan ben je er nog niet. De werknemer mag de overeenkomst volgens hetzelfde artikel binnen veertien dagen zonder opgaaf van redenen ontbinden. Staat dat recht niet in de overeenkomst, dan wordt die termijn drie weken. Zet het er dus in, en plan de laatste werkdag niet binnen die bedenktijd. Bij de berekening van de vergoeding helpt het om te weten welke kosten je van de transitievergoeding mag aftrekken.

Wat je doet als de werknemer niet tekent

Een werknemer die niet tekent, laat je een keuze. Je kunt verder onderhandelen, of de route via UWV of de kantonrechter nemen als daar een grond voor is. Wat je niet kunt, is doen alsof de beëindiging al rond is. In deze zaak schreef de advocaat van de werkgever zelf over een voorwaardelijke ontbindingsprocedure die nog op de rails moest. Die procedure was er nog niet, en ondertussen liep de loonvordering op. Dat de rechter in zulke zaken de rekening bij de werkgever legt, zie je ook in een eerdere uitspraak waarin een vastgelopen re-integratie op 70.000 euro billijke vergoeding uitkwam.