Twee bestuurders van een kapsalon in Helmond hoorden dat hun zieke topstylist les gaf in een sportschool. Ze reden erheen, zagen haar auto op de parkeerplaats en troffen haar binnen aan in de bedrijfskleding van de club, terwijl ze een groep begeleidde. Ze filmden het met hun telefoon. Een half jaar later vroegen ze de kantonrechter in Eindhoven de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Dat verzoek is afgewezen, en ook de loonstop die de salon intussen had ingevoerd hield geen stand. Omroep Brabant schreef er op 20 november over.

Voor een werkgever voelt zo’n uitkomst onrechtvaardig. Je ziet met eigen ogen iemand sporten die zich ziek heeft gemeld. Toch is de uitspraak goed te volgen als je weet welke route de wet je bij twijfel voorschrijft. Die route liep de salon niet, en precies daarop strandde de zaak.

Wat er gebeurde

De beschikking van 14 oktober 2026 (ECLI:NL:RBOBR:2026:8091) schetst een arbeidsrelatie die al langer onder druk stond. De stylist was sinds december 2020 in dienst, 30 uur per week. Ze had al eerder een lange periode van verzuim achter de rug. In oktober 2025 begon ze een openbaar Instagramaccount als sportcoach en schreef ze een eenmanszaak in bij de Kamer van Koophandel voor groepslessen en personal training. Op 1 november 2025 meldde ze zich opnieuw ziek. Tien dagen later volgde het bezoek aan de sportschool.

Volgens een verklaring van de eigenaar van die sportschool gaf ze alleen af en toe groepslessen, onbetaald, uit interesse en om zich te oriënteren. De bedrijfsarts stelde daarna meermaals vast dat ze verminderd belastbaar was voor haar eigen werk, dat werkgerelateerde factoren meespeelden en dat werkgever en werknemer met hulp van een mediator naar een oplossing moesten zoeken. Er kwam één mediationgesprek, daarna liep het traject in februari 2026 dood.

In maart adviseerde de bedrijfsarts opnieuw mediation en een gezamenlijk plan van aanpak. De salon nodigde de werknemer toen uit voor een gesprek zonder mediator en schreef erbij dat weigeren gevolgen voor het loon zou hebben. Haar advocaat antwoordde dat ze wilde praten, maar met een mediator erbij, en stelde voor het plan van aanpak op afstand op te stellen. Op 2 april 2026 stopte de salon de loonbetaling. In mei volgde het verzoek om ontbinding wegens verwijtbaar handelen, een verstoorde arbeidsverhouding en de combinatie van omstandigheden.

Waarom de rechter niet ontbond

De kern is het opzegverbod tijdens ziekte. Een werknemer die ziek is, kun je in de eerste twee jaar niet ontslaan, tenzij het ontslagverzoek los staat van de ziekte. Dat moet de werkgever aantonen. De rechter kijkt daarvoor of de ontslaggrond overeind blijft als je de ziekte wegdenkt.

Hier lukte dat niet. Het verwijt dat de werknemer niet open was over haar klachten en haar sportactiviteiten ging rechtstreeks over haar ziekte. De rechter wees erop dat een werknemer zijn werkgever niets hoeft te vertellen over de aard en oorzaak van zijn ziekte. Of nevenwerk past bij wat iemand op dat moment aankan, en of het de re-integratie in de weg zit, is het terrein van de bedrijfsarts. De twijfel van de salon noemde de kantonrechter begrijpelijk, maar niet gebaseerd op objectieve medische gegevens. En de verstoorde verhouding was juist ontstaan uit de ruzie over die ziekte, dus ook die grond liep vast. De combinatiegrond kan zo’n gat volgens de rechter niet repareren.

Eén zin uit de beschikking verdient aandacht. Had de salon getwijfeld aan het verzuim, dan had ze die twijfel bij UWV kunnen neerleggen met een deskundigenoordeel. Dat dit niet gebeurde, kwam voor rekening en risico van de werkgever. Op 04werkt schreven we in oktober over een zaak die anders afliep, een zieke werknemer die meedeed aan een Hyrox-wedstrijd. Daar draaide het om geschonden vertrouwen. Het verschil laat zien hoe sterk de uitkomst afhangt van wat je als werkgever wel of niet hebt vastgelegd en voorgelegd.

De loonstop hield ook geen stand

Bij ziekte mag je het loon alleen stopzetten in de gevallen die de wet noemt, bijvoorbeeld als de werknemer zonder goede reden de re-integratie belemmert of niet meewerkt aan een plan van aanpak. De salon vond dat de werknemer weigerde te praten. De rechter zag dat anders. Het advies van de bedrijfsarts was mediation, en dat advies is in beginsel leidend. Een gesprek afdwingen zonder mediator, op straffe van een loonstop, is dan geen redelijk voorschrift. Dat de werknemer het plan van aanpak op afstand wilde maken, vond de rechter geen weigering. De wet eist geen fysieke aanwezigheid.

Al in een kort geding van juli 2026 moest de salon het loon nabetalen, met de wettelijke verhoging en rente. In deze procedure probeerde ze dat geld terug te krijgen, maar ook die verzoeken werden afgewezen. De salon draagt bovendien de proceskosten van de werknemer, 958 euro. De arbeidsovereenkomst loopt door.

Wat je bij twijfel over verzuim wel kunt doen

Twijfel mag, en je hoeft hem niet weg te slikken. Het gaat erom waar je hem neerlegt.

  • Bij de bedrijfsarts. Geef feitelijk door wat je weet, zoals een openbaar account of een inschrijving bij de Kamer van Koophandel, en vraag of die activiteiten passen bij de belastbaarheid en de re-integratie. De beoordeling ligt bij de arts.
  • Bij UWV. Ben je het niet eens met de bedrijfsarts, of twijfel je of iemand echt niet kan werken, vraag dan een deskundigenoordeel aan. In deze zaak was dat de stap die ontbrak.
  • Volg het advies van de bedrijfsarts. Adviseert die mediation, dan is een gesprek zonder mediator afdwingen riskant. Wil je een andere aanpak, onderbouw dan waarom het advies niet klopt, of vraag ook daarover een deskundigenoordeel.
  • Leg nevenwerk vooraf vast. De arbeidsovereenkomst van de stylist verbood werk voor derden zonder toestemming. Dat hielp de salon tijdens ziekte niet, omdat het verwijt samenviel met de ziekte zelf.

Ook in het gesprek met de werknemer zelf gelden grenzen. Je mag vragen wat iemand nog kan en wanneer hij denkt terug te komen, maar niet naar de diagnose. Hoe je dat gesprek voert, lees je in ons stuk over gezondheidsklachten bespreken met een zieke werknemer. Zelf iemand filmen in een sportschool levert vooral een privacydiscussie op, zoals de werknemer de dag na het bezoek al liet weten, maar geen medisch oordeel. Twijfel die niet op objectieve medische gegevens rust, weegt bij de rechter weinig. Het oordeel over arbeidsongeschiktheid blijft bij de bedrijfsarts en, als je twijfelt, bij UWV.